*Note this story is in Hiligaynon
Ang baho ginadala sang hangin nga habagat.
Usa? Hindi, hindi sya tama ka anghit.
Dali lang.Kabalo ko ni.
Ang matagsing nga panimaho, nga iya gina pabugal mahina subong nga gab-i. Sa normal nga mga adlaw kaya mapanimahoan ang anghit sang karbao bisan pa ang bag-o utod nga mga hilamon sa malayo nga distansya.
Hou.
Mga taho.
Hindi ang klase sang taho nga ganit, sa iya lang huna-huna, daw mas mahumok sya
Dugay naman nga tinion ang nakalipas sang ulihi ya nga kaon sang mga bata. Mas pasik sila sang sa mga tigulang, pero ang ila unod matam-is kag nagapabilin sa iya dila, pagkatapos niya magkaon.
Tatlo?
Hindi. Duha.
Ang huyop sang hangin nag paisog pagid siya.
Sa pagka nami sang kalidad. Gin hutik ya sa iya kaugalingon.
Isa ka lalaki. Pito ka tuig, pwerti ang kahadlok. Grabe ang palamalhas. Bulu-bug-at gamay
Ang isa. Babayi. Pariente ka lalaki. Bag-o lang gid ka lampuwas sa hinopang. Daw sya ang ga husoy sang alagyan agod maka guha sila sa kakahoyan
Gina tuy-tuy na niya gali sila para mangin una niya nga pagkaon kagina pa.
Ginagmay nga hampang amo ang gina pangita sang babayi nga higante sini nga mga sinimana. Gin dala niya sila sa iya kweba, ang mahumok nga kapawa sang kalayo nagabuga sang kasulhay sa iya masubo nga pagluntad
Isa sya ka ginsikway bisan pa sa iban nga higante. Hindi sya ang makusog nga Bungisngis, ang maka haladluk nga Dambuhala ukon ang ginsumpa sa panumpa nga Sarimao.
Sya amo ang Bekat, ang babayi nga higante nga ka tagsing sang panimahoan.
Kag gutom sya subong nga adlaw.
Ang mga taho ara sa parte sang kakahoyan nga kung sa diin ga hilig ang suba.
Sampat. Mahugasan niya ang karne sang wala sang hasol .
Nag kuha sya sang dako nga troso, nga natak-tak sa kahoy sang narra kag nag sugod sya sang iya pangayam.
Ang baho nga ini liwat.
Mabal-an niya sa baho nga duha sila naga palamalhas, ang ila nga adrenalina naga agwasa sa ila nga kalawasan
Nag ragouk ang iya nga tiyan. And iya lang gid nga himoon, amo ang maka palapit para sa isa ka wakli.Isa lang gid.
Nag shagit ang babayi , nga amo ang nag hatag sa lalaki sang oras nga maka palagyo.
Gin dakop sang Bekat ang iya biktima, ang babayi naga himakas nga maka palagyo sa iya pag-uyat
May napanimahoan siya sa babayi, isa ka klase sangpahamot ukon pampadula mala sang bibig? Hindi kauyun ang bekat mag kaon sang mga amo na, ila sabor parehos sang sa chemical kag pangpreserba
Oras na para lunuron ang iya biktima. Ang matugnaw nga tubig sang suba maga kakas sang mga sabor nga hindi niya gusto.
“Dali lang” Hambal sang babayi. “Hindi ko pag lunora higante kay ang akon karne mangin ganit!”
Nag pamalandong ang bekat, tanan ya bala nga biktima nga gin lunod ganit kaonon? Amo gid na guro ang rason.
Nag pungko ang babayi nga higante, ang babayi nagahimakas sa gihapon nga makapalagyo sa iya pang-uyat.
“Hmmm.. Ano himoon ko simo man?”
“Pwede mo ko buy-an, higante.Pwede taka dal-an damo pagid nga taho.”
“Hindi ko makaon tanan.mag-an lang nga kalan-on gusto ko.”
“Ti ano klase pagkaon ang gusto mo?”
“Matambok kag Maduga.”
“pwede ko dal-on akon manghod! Ang himoon mo lang buy-an mko kag dal-on ko siya sa imo!”
“Paano kung mag palagyo ka?”
“Hindi ko mag palagyo,sumpa man.”
Ti gin buy-an sya sangBekat kag nag hulat.
Nag tunod na ang adlaw naga hulat ang Bekat sa gihapon.
Nag tahaw na ang kapawa sang kagab-ihon nagahulat sa gihapon Bekat.
“Baw, naintoan, na naman,” hambal ya.
Hindi amo niang una nga naintoan sya sang pareho sini pero hindi man ini ang ulihi. Kung ano sa ka kusug amo man sya ka ignorante.
Naka simhot sya sang utot ka usa sa hangin.
Kag gin padayon ang iya pangayam.
=————————————=
The scent was carried by the western wind.
Deer? No not gamey enough.
Wait. I know this one.
The olfactory sense, the one she was most proud of was weak tonight. In normal days she could identify the musk of a carabao or even the scent of freshly cut undergrowth at a great distance.
Yes.
Humans.
Not the stringy kind, she thought, much more tender.
It had been a while since she had eaten juveniles. They were faster than the older ones, but the sweet taste of their flesh lingered on her tongue, long after that meal.
Three?
No. Two.
The wafting of the breeze emboldened her.
A great vintage. She said to no one in particular.
One male. Seven years old, very nervous. Sweating too much. A bit heavy set.
Another one. Female. Related to the boy. Old enough to have passed puberty. She seems to be the one leading them both through the forest.
Leading them to her first meal in a while.
Small game was what the giantess had been subsisting on for the past few weeks. She brought them to her cave, the soft light of the small fire exuding some form of comfort in her bleak existence.
She was an outcast even among the giants. She was not the strong Bungisngis, the fearsome Dambuhala or the oath sworn Sarimao.
She was Bekat, the giantess who could smell.
And today she was hungry.
The humans were in the part of the forest where the river ran.
Perfect. She could wash the meat without having to inconvenience herself.
She took a large log, felled from a narra tree and started her hunt.
That smell again.
She could tell by the scent that both of them were sweating, their adrenaline seeping out of their bodies.
Her belly growled. All she had to do was get close enough for one swipe. Just one.
The girl screamed, giving ample time for the boy to run away.
Bekat grabbed her quarry, the girl struggling to escape her grasp.
She smelled something on the girl, a kind of perfume or a lip balm? Bekat never liked eating those, they tasted like chemicals and preservatives.
It was time to drown her prey. The cold waters of the river would rush away any unwanted flavors.
“Wait!” The girl said. “Do not drown me giant, my flesh will be tough!”
Bekat reflected, had all her drowned prey been tough to chew? That may have been the case.
The giantess sat down, the girl still struggling against her grip.
“Hmmm.. How should I deal with you, child?”
“You could release me, giant. I can bring you many more humans.”
“I could not eat all of you given the chance. I only want a light meal.”
“then what kind of meal do you want to have?”
“Something plump and juicy.”
“I can get you my brother! All you need is to let me go and I can bring him!”
“What if you run away?”
“I will not, I promise.”
So Bekat let her go and waited.
The sun set and she waited.
Twilight passed and she waited.
“Damn, fooled again,” she said.
It was not the first time she was tricked like this and it wouldn’t be the last. Her strength equaled her ignorance.
She smelled a whiff of deer in the air.
And resumed her hunt.
=———————————-=
*The Hiligaynon language, also colloquially referred often by most of its speakers simply as Ilonggo, is an Austronesian regional language spoken in the Philippines by about 9.1 million people, mainly in Western Visayas and SOCCSKSARGEN, most of whom belong to the Visayan ethnic group, mainly the Hiligaynons. It is the second-most widely spoken language and a member of the so-named Visayan language family and is more distantly related to other Philippine languages.
Written by Karl Gaverza
Hiligaynon translation by Luke Advincula
Copyright © Karl Gaverza
Translation Copyright © Luke Advincula
Inspired by the Bekat description in The Creatures of Philippine Lower Mythology, Maximo Ramos, Phoenix Publishing, 1990.
Bekat Illustration by emirajuju
IG: https://www.instagram.com/emirajuju/
